18 maja – Monte Cassino

8 maja 1944 roku, po siedmiu dniach ataku, Polacy zdobyli Monte Cassino. Na wzgórzu zawisła biało-czerwona flaga.
W trzecim natarciu na wzgórze brały udział trzy dywizje 4. Hinduska, 2. Nowozelandzka i 78. Angielska, które nie zdobyły wzgórza. Główną siłą czwartego natarcia stanowił 2 Korpus Polski dowodzony przez Generała Władysława Andersa. Pierwszy atak rozpoczął się 12 maja o godzinie 1:00 i przyniósł spore straty wśród atakujących ale mimo to umożliwił Brytyjczykom wyparcie Niemców z dolnej części wzgórza Klasztornego oraz miasta Cassino. Sukces odniosły również francuskie oddziały kolonialne, które złamały opór prawego skrzydła niemieckiego. Drugi atak nastąpił 17 maja i nareszcie przyniósł przełom. Polscy żołnierze wyparli po bardzo ciężkich walkach 1. Dywizję Pancerno-Spadochronową „Hermann Göring” z zajmowanych przez nią pozycji. W nocy z 17 na 18 maja Niemcy opuścili klasztor, obawiając się okrążenia. Nad ranem zauważono na ruinach klasztoru białą flagę po czym wysłany na rozpoznanie 12. Pułk Ułanów Podolskich dowodzony przez podporucznika Kazimierza Gurbiela wkroczył do ruin klasztoru i zawiesił najpierw proporzec swojego pułku, a następnie polską flagę. Dopiero kilka godzin później na wyraźny rozkaz generała Andersa obok polskiej flagi wywieszona została brytyjska. Tego dnia w samo południe na Monte Cassino plutonowy Emil Czech odegrał hejnał mariacki obwieszający zwycięstwo polskich żołnierzy. Pod Monte Cassino siły niemieckie wiązały Aliantów przez cztery miesiące, w walkach zginęło 54 tys. żołnierzy alianckich w tym około 1000 Polaków. Niemcy podczas obrony klasztoru stracili około 20 tys. żołnierzy.