18 kwietnia 1922 roku Litwa Środkowa przyłączona do Polski

Litwa Środkowa powstała po zaaranżowanym przez Józefa Piłsudskiego tak zwanym buncie Żeligowskiego. Po zajęciu Wileńszczyzny przez oddziały generała Żeligowskiego miała miejsce nieudana próba zajęcia Kowna. Następnie podpisano traktat w Kownie pomiędzy Litwą Kowieńską i Litwą Środkową na którego podpisanie naciskała Liga Narodów. Liga próbowała doprowadzić do przeprowadzenia plebiscytu na Wileńszczyźnie, ale wszelkie próby dalszego porozumienia zakończyły się porażką z powodu braku dobrej woli obu stron.
12 października 1920 roku Gen. Lucjan Żeligowski ogłosił w dekrecie, że będzie sprawować władzę na Litwę Środkowej jako naczelny dowódca wojsk. Władzę rządową objęła Tymczasowa Komisja Rządząca. 6 kwietnia 1922 roku Sejm Ustawodawczy RP przyjął ustawę „O objęciu władzy państwowej nad Ziemią Wileńską”, a dwanaście dni później w Wilnie odbyły się uroczystości mające symbolicznie wprowadzić w życie ustawę o wcieleniu tego obszaru do Polski.
Większość mieszkańców na tym obszarze stanowili Polacy 70,6%. Litwini stanowili 12,84%, Białorusini 6,02%, Żydzi 4,04% i inni 6,5% ludności.